“Bij mij thuis was er niet veel. Er staat een doorgezakte bank in de woonkamer, daar slaap ik ook op. Ik had toen ook geen eigen kamer, laat staan een eigen bed. In de winter was het zo koud in huis, je kon gewoon wolkjes blazen.
En het had me allemaal niet zoveel geboeid als het alleen om mij ging. Maarja ik had ook m’n zusjes weetje. En m’n ma natuurlijk, maarja die was ziek. Dan ben je 15 en kijkt iedereen naar jou. Ik voelde die druk wel. Als of ik alle verantwoordelijkheid had.
Ik wist niet hoe ik daarmee om moest gaan. Zo begon ik met blowen. Even chillen, even geen stress, even geen zorgen aan m’n kop. Maarja ik werd er ook super lui van en ik moest juist aan de bak. Zelfs stoned kon ik dat gevoel van ‘kutttt ik moet wat doen’ niet wegdrukken.
Beetje een pep merkte ik dat me veel beter voelde. Ja man, ik kan de wereld aan. Toen ging ik werken bij een bakker.  Drugs is duur weetje wel. Ik merkte dat als m’n geld eigenlijk daar aan op ging in plaats van m’n moeder helpen. Als ik niet gebruikte voelde ik me echt een niksnut, wat voor debiel ben ik dat het me niet lukt.
Dus het begon met wat geld stelen uit de kassa, gewoon onopvallend. Maar ik had steeds meer geld nodig om me beter te voelen. En in mijn hoofd hoorde ik me moeder ‘ik heb je nodig’. Shit man, ik heb jou nodig mama. Maar er was niemand.
“Wil je geld verdienen?”, een vriend van me had het over een straatroof, in een keer zeker duizend verdienen. Hoewel ik wist dat het fout was, dacht ik, ik moet voor mezelf zorgen. Niemand anders doet het. Ik wilde gewoon dat alles shitzooi opgelost zou worden. Dit leek me de enige oplossing.
Hij praat op me in “We gaan money maken. We pakken die tas en huppah  twee, drie duizend”, wist ik veel dat natuurlijk overdreven veel geld is, zoveel was het echt niet.
Ik praat op mezelf in “Jij gaat hem pakken, je pakt alleen die tas, niet naar zijn gezicht kijken, doe het voor je zusjes, OK lets GO!”
Ik pakte die tas, maar ik werd zelf ook gepakt. Op heterdaad. In de cel overzag ik ineens, wauw de shitzooi is nog groter geworden en het is allemaal mijn eigen schuld.”